Martijn La Grouw

Na een dag of vier Bangkok heb je de gemeente en al zijn 'unique' sellingpoints allemaal gezien, vandaar dat 'The Rombouts Party' na de eerdergenoemde tijdsspanne koers zette naar noordelijk Thailand. Binnenlands vluchtje, uurtje de luikjes dicht en je backpack weer van de band plukken, je kent het wel... We zijn in Chiang Mai, in het noorden van Thailand!

Chiang Mai en Bangkok, da's de alombekende wereld van verschil. En dat verschil is uit te drukken in zo rond de 700 kilometers die Bangkok scheiden van de stad die als bijnaam, "Roos van het Noorden" heeft. Treffend wel, want hier zou je een roos ook kunnen ruiken, wanneer je er eentje tegenkomt. De stad is minder druk, minder hectisch en het gehalte aan chirurgische mondkapjes onder de lokale bevolking ligt ook een paar tandjes lager. En nu kan ik vertellen dat de oude binnenstad van Chiang Mai uit een vierkant met zijden van bijna 2 kilometer, bestaat, herkenbaar aan oude muren omgeven door een gracht, maar op lonelyplanet.com kijken kan iedereen. Voor ons, arrogante Westerse toeristen als wij zijn, staat Chiang Mai in het teken van een goeie neut, een goedkoop maatpak en de verjaardag van ondergetekende.

Op het vliegveld worden we opgepikt door een medewerker van ons hostel. Althans, dat was de bedoeling, maar een aantal keer heen en weer telefoneren leert ons dat de chauffeur van dienst ten onrechte heeft aangenomen dat wij als 'party' zouden aankomen per trein. Na nog een kwartier extra wachten staat de four-wheel-drive voor de deur en kunnen we op weg naar Hostel Holiday Garden View.

Hier aangekomen krijgen we ons eerste teken van het aloude concept 'schijn bedriegt' en wordt het duidelijk dat ook Thai met Photoshop kunnen omgaan. De entree is nog herkenbaar vanuit de folder, maar de triple-rooms zien er in het pamfletje toch een stuk chiquer uit dan in werkelijkheid het geval is. Beetje jammer ook dat onze kamers bovenin de nok van het pand zitten en er voor onze verwende Westerse persoonlijkheden natuurlijk geen lift beschikbaar is. Een potje ouderwetsch afgeven op de deplorabale staat van het gebouw lucht op en wanneer we uiteindelijk met een koude Singha in 'le pool' liggen is alles weer vergeten en vergeven. Zo zijn we dan ook wel weer. Overigens strekt het tot aanbeveling om vriendelijk te zijn en te blijven tegen Wei. Wei is een van de weinige Thai die zich kan uitdrukken in het Engels. Een gouden eigenschap, en bovendien zeldzaam. 

In retrospect, we hebben in Chiang Mai een hoop gedaan. Zo is een deel van de 'party' naar de Golden Traingle geweest, het punt waar Vietnam, Thailand, Laos en Burma bij elkaar komen. In dit gebied is na Afghanistan het grootste deel van de opiumproductie van deze planeet gehuisvest. Dan zou je denken, dat is een dagtripje van een uur of 13 wel waard. Helaas bleek achteraf dat het opiumgebruik minimaal te noemen was, dat er vooral veel op penissen geïnspireerde kunstwerken zijn aanschouwd en dat een nep RayBan die in de Mekong Rivier valt als verloren mag worden beschouwd. Verder heeft een deel van de party een bezoek gebracht aan de ruïnes van Wang Kam. Op de fiets... zoals het een echte Hollander betaamt. Daarnaast hebben we rondgescharreld op het terrein van de boeddhistische universiteit en is het aan te raden een mooi prijsje bij een lokale kleermaker uit te onderhandelen. Allemaal leuk... maar als ik de Chiang Mai in een aantal steekwoorden moet vangen zijn het deze: Jungletrek, Bungee Jump, Thaiboksen en Sam Song!

Heel even was er dat moment van intens balen. De WK-finale, 11 juli 2010… Na die 3-2 tegen Uruguay sta je nog met je reisgenoten een kroeg af te breken wanneer het ineens tot je doordringt dat je tijdens de finale in Thailand op zoek moet naar een sportsbar en dan het liefst een met een Engels sprekende uitbater die bereid is z’n hopelijk enigszins acceptabele LCD-TV op het juiste kanaal in te stellen. Kwam uiteindelijk best goed! Jammer van die pot alleen…

Laat ik vooropstellen dat het geen zin heeft om drie weken uit te trekken om Bangkok te zien. Eerlijk is eerlijk, het is een stad waar je bek van openvalt gezien ook het feit dat Amsterdam er twaalf keer in past, maar eigenlijk is de ene straathoek precies hetzelfde als de andere en de volgende 14 miljoen straathoeken ook. Als je een Tuk Tuk hebt gezien, heb je ze allemaal gezien en mocht je een masseuse missen, dan heb je niet eens tijd om een keer adem te halen voor de volgende alweer voor je neus staat. Wat overigens wel leuk is, is om een keer langs de kant van weg te eten! Voor anderhalve euro eet je kakelverse Pad Thai, Green Curry en Spicy Frog en dan krijg je er nog een aanzienlijke kruik pils bij ook. Die gozer van de Smaakpolitie zou een acute wegtrekker krijgen, aangezien je noodles worden gekookt op een campingpit in een aanhanger terwijl je kip wordt gesneden in een oude telefooncel. Maar de setting is geniaal, het eten spotgoedkoop en de uitbater van het ‘restaurant’ rent voor je. Uiteraard kun je ook je hele budget verbrassen op 'backpackerparadise'  Koh Sang Road, maar de enige die daar een wegtrekker krijgt is je accountant en wanneer blijkt dat je bloedlekkere serveerster klinkt alsof ze de baard in d’r keel heeft, eet je ook niet zo lekker meer. Bovendien kun je gewoon het boek ‘The Beach’ lezen, dan weet je ook hoe het eraan toegaat.

Daarom was het wel prettig om een doel te hebben daar in Bangkok, een onbeduidend voetbalpotje in de ogen van de Thai, maar een moment waarover je je kleinkinderen zou gaan vertellen dat ‘opa erbij was’, had Nederland Spanje daadwerkelijk een loer gedraaid. De WK-finale 2010, aan de andere kant van de wereld. Weer eens wat anders.

Een potje ouderwetsche Google-journalistiek leverde op dat alle in Thailand gestationeerde Nederlanders meestal ‘The Green Parrot’ opzochten bij gelegenheden als deze. In de welbekende wandelgangen ging het gerucht al dat dit pittoreske kroegje zou veranderen in een woest kolkend Holland House… een inderhaast opgedoken Youtube-filmpje toonde ons vijf pensionado’s in een met houten panelen afgewerkt zaaltje. Een ambiance die wat schril afsteekt bij de verwachte volksfeesten in de Lage Landen. Gelukkig besloot de Nederlandse ambassadeur in Thailand in te grijpen en het hele feest naar z’n eigen achtertuin te halen. Geen kwaad woord meer over luie diplomaten want plaatsvervangend ambassadeur Hans (Hansie!!) van Santen weet hoe ie een feestje moet geven. Een gigantisch scherm, verscheidene TV’s. een overkapping, een muzikaal intermezzo… alles was er! Maar de bonuspunten werden binnengesleept door het overdadige aanbod aan ingevlogen frikadellen en kroketten en het Heineken Calamiteitenteam. Hollands glorie aan de andere kant van de planeet! Vette snacks, koude Freddy’s… prima! Overigens waren we de hit van de avond, dankzij onze connecties met de Thaise kledingindustrie. Voorafgaand aan de reis hebben we kleermaker ‘Johnny’ de opdracht gegeven ons reisgezelschap te voorzien van een Oranje maathemd, inclusief zwartgeborduurde leeuw. Dat onderhandel je dan uit tot een geschikt prijsje, belooft de man dat je de shirts persoonlijk zult komen afhalen en laat je vervolgens uitgebreid door de dankbare tailor fêteren in een prima restaurant. Je zult zien dan Thai met je op de foto willen, Hollandsche damesdispuutjes met je aan de borrel gaan en dat KLM-stewardessen je mee willen sleuren naar hun hotelkamer. U wilt beeld? Facebook!

Uiteraard eeuwig zonde dat ene Iniesta, volgens reisgezel Bas en een bewering die door uw auteur volledig wordt onderstreept, 'de beste voetballer ter wereld' in die 116e minuut die goal binnenprikt, zelden zo snel een compleet plein zien leegstromen. De Thai wilden geen foto's meer, het dispuutje was verdwenen en de eerder nog haast tastbare geilheid van de KLM-crew was volledig weg. Wanneer je bijna het idee krijgt dat er Ole's van de andere kant van de ambassadewijk jouw richting uit komen waaien, is het tijd om te gaan. Je bent moe, teleurgesteld en geirriteerd. Je bent in een miljoenenstad aan de andere kant van de aardbol, je wil naar je hostel om daar met een neut nog even na te bomen met je vrienden en te bespreken waarom Nigel nou een 'Van Gaaltje' deed, waar Elia bleef en of Van Marwijk nou oprecht dacht dat we die strafschoppenserie echt zouden kunnen winnen. Hetgeen je dan wil is dat je een taxi aanhoudt, die je zonder omwegen en lastige vragen terugbrengt naar de plek waar je bed slaapt. Wat je op zo'n moment dus niet wil zijn drie (!) taxichauffeurs die een angstaanval krijgen bij het horen van ' Koh Sang Road', daarop stug doorrijden, dat drie van je vrienden wel een taxichauffeur met ballen hebben gevonden en dat jij midden in de nacht katerend door Bangkok moet banjeren op zoek naar een andere cabby! Wanneer je er dan uiteindelijk een hebt gevonden die je mee wil nemen, dien je dan ook ten alle tijde ' cool'  te blijven en een van je maten de prijs laten afspreken. Daar zit een beetje blufwerk bij, overigens van beide kanten. Daarnaast doe je er verstandig aan om de voortgang van de onderhandelingen op de voet te blijven volgen. Zwaar chagi en Westers arrogant duizend Baht voor een ritje bieden wanneer de sjoof net akkoord is gegaan met driehonderd... is niet slim. De blik in de ogen van je reisgenoten daarentegen... Onbetaalbaar!

Volgende episode: De nachttrein naar Chaing Mai!

Het vergt even een aanpassing, van een ge-aircode Boeiing 747 zo naar een metropool met een middagtemperatuur van 35 graden, maar dan merk je wel meteen dat je serieus op reis bent en niet zomaar een Jip en Janneke-tripje maakt. Terwijl ik de eerste zweetplekken zich langzaam tussen m'n rug en 60-liter backpack voel vormen is het zoeken geblazen naar onze 'transferguy',  die ons in een, hopelijk ook ge-airco'ed busje, naar ons hostel brengt.

Om het verschil tussen het vliegveld van Teheran en Bangkok International Airport het best te omschrijven, wil ik gebruik maken van een vergelijking in termen van voetbal, na muziek de tweede universele taal die er bestaat. Als het Imam Khomeini International Airport het stadion van FC Eindhoven is, dan is z'n Thaise evenknie het nieuwe Wembley. Onmiskenbaar het meest fancy vliegveld wat ik ooit heb gezien!

Toch een beetje geïmponeerd door het hele bouwwerk verzamelen we in de aankomsthal, waar gelijk blijkt dat we zeker niet de enige toeristen zijn die hier vandaag zijn afgezet. Sterker nog, de rij voor de overigens bijzonder strenge douane lijkt minder lang te zijn geweest dan de rij van chauffeurs en loopjongens die hier hun Westerse melkkoeien staan op te wachten. Uiteindelijk vinden wij een goedlachse Thai met een A4-tje met daarop de naam van ons hostel en laten ons als waren we daadwerkelijk koeien meevoeren naar buiten. Hij neemt ons mee naar een parkeergarage die qua verdiepingen een doorsnee Nederlands flatgebouw een bungalow laat lijken. Busje in, airco aan, ogen dicht en op naar Guesthouse New Siam 2!

Het guesthouse is een paradijsje! Het ligt vlakbij het legendarische Koh Sang Road, er werkt alleen maar glimlachend personeel, de kamers zijn riant, de airco heeft een turbostand en je loopt rechtstreeks vanuit het restaurant het zwembad in en omgekeerd. Het concept 'neut in bad' is hier dus vrij makkelijk ten uitvoer te brengen. In een vloek en een zucht lig je met je pint Singha af te koelen in het zwembad, je hardop afvragend of het nog beter wordt dan dit. Zeker, als je je realiseert wat je voor je goudgele rakker betaalt; 60 Baht! Inderdaad... E1.50. Voor een flesje welteverstaan. Tenzij je een enorme economisch hoogopgeleide centenneuker bent, kun je prima de koers 40 Baht = 1 euro aanhouden. Zoek dat overigens wel uit vóór je voor de eerste keer een ATM leegtrekt, want op het vliegveld 2000 Baht pinnen lijkt heel stoer en ontzettend veul geld, maar voor die 50 euro kom je zelfs in Thailand niet ver. En het is ook zo zonde van die 150 Baht transactiekosten die rücksichtslos worden gerekend. Dus; altijd bedragen pinnen van vijf cijfers voor de komma! De ING vertelt je thuis wel hoeveel je nou eigenlijk per keer uit die zuil trekt en als je het niet opkrijgt koop je gewoon een extra houten kikker voor het thuisfront. Die kun je namelijk op elke straathoek aanschaffen, net als trouwens T-shirts, peppersprays, steekwapens en uitnodigingen voor ping pong shows.

Nog wat tips om je verblijf in het overigens verstikkend warme en op sommige plekken enorm smerige Bangkok tot een succes te maken: neem een Sim Lock vrije telefoon mee en koop in Thailand lokale prepaid simkaarten. Belt en SMS't onderling een stuk voordeliger. Neem een taxi in plaats van een Tuk Tuk. Hoe leuk die opgevoerde driewielers er ook uit zien, wanneer je achter een stadsbus zonder roetfilter hangt en net op het verkeerde moment inademt, dan had je gewild dat je op dat moment tóch voor zo'n in allerlei kekke kleuren uitgevoerde automobiel had gekozen. Oh en laat je altijd op de meter rijden, want je wordt afgezet waar je bij staat. Oh en pas op wanneer je taxirit langs het Koninklijk Paleis voert. De Thai zijn net zo idolaat van hun koning als een Feyenoordfan van Mario Been. Onze taxichauffeur vond het nodig om even een kleine buiging richting het royale onderkomen te maken, terwijl hij voor de goeie orde zijn rechtervoet gewoon op het gaspedaal liet staan. Ik zie het bij Noordeinde nog niet gebeuren. En tot slot; leuk als een van je reisgenoten de Lonely Planet aanbidt, laat hem dat boek rustig op een rode zijden kussen overal mee naartoe slepen, maar bedenk wel dat dat ding niet heilig is. Zeker, er staat te lezen over Koh Sang Road, de Floating Market en de Sky Tower... maar over de geneugten van een feestje op de Nederlandse ambassade wordt met geen woord gerept! Dat, in deel 2, tips en trucs in Bangkok!

Zo, na een week en een beetje bruine boterhammen met kaas, eerlijk is eerlijk; een fijne vrijpartij en andere West-Europese geneugten kan ik wel stellen dat ik me een ander mens voel. Niet dat Thailand zo'n hel was, verre van zelfs, maar het was toch fijn om te constateren dat dat kleine darmprobleempje wat ik mee terug had genomen definitief tot het verleden behoort. Inmiddels is het werkende leven ook weer in volle gang, en dus vind ik het tijd om in etappes terug te blikken op m'n Thailandtrip! Leuk voor de kleinkids ook...

We schrijven 8 juli 2010. De inentingen zijn gehaald, de backpack van 15 euro die ik van Martktplaats heb geplukt en écht van een oud vrouwtje geweest bleek te zijn, blijkt z'n load te kunnen dragen en het vriendinnetje heeft mokkend geaccepteerd dat ik ga. De rest van de maand staat in het teken van 'de grote trek'... 3,5 week met vijf vrienden dwars door Thailand!

Ik ben geen held met reizen, dat zeg ik heel eerlijk. Daarom ben ik stiekem enorm blij dat twee van mijn metgezellen de hele trip al in de steigers hebben gezet, e-tickets hebben geregeld én het hostel in Düsseldorf hebben geboekt, aangezien de dienstregeling van de NS niet voorziet in een een check-in tijd van 09.00 uur op Flughaven Düsseldorf International. Tenminste, niet als je vanuit Tilburg wil vertrekken. Daarom begint de trip met een treinreis naar Arnhem, een kleine neut op een plaatselijk terras en een gereserveerde zetel aan boord van de ICE naar Düsseldorf. Plaats van overnachting; het A&O hostel, wat bij de eerste aanblik gigantisch aandoet. Blijkt overigens ook bij de tweede aanblik zo te zijn. De hal alleen al is minstens 100 m2 en zou zo dienst kunnen doen als meubelboulevard. Aan het assortiment aan de bar is te zien dat de backpacker hier een geaccepteerde bron van inkomsten is en dat er alles aan gedaan wordt om hem/haar te vriend te houden. En voor die 8 euro per nacht de neus kan ik goed leven met een stapelbed, privé douche en WC. Beetje jammer dat er een Amerikaan ook op onze acht-persoonskamer was gecrashed, maar Christopher blijkt een een aimabele kerel. Hij is van plan een studie Geneeskunde in Dublin te gaan volgen en als opwarmertje maakt ie een rondreis door Europa. Goed idee! Beetje cultuur snuiven, vrouwen schaken... niks mis mee! Onbegrijpelijk alleen dat ie zonder blikken of blozen verklaart dat ie van plan is om net voor de WK-finale Amsterdam te laten voor wat het is. Nee, hij wilde graag naar Parijs! Dat ie een Oranje volksfeest verkiest boven een compleet volk wat het verrekt om Engels te praten, doet wat vreemd aan. Alle mooie verhalen over de opkomende Major League Soccer ten spijt, maar Amerikanen en voetbal, het zal nooit een goed huwelijk worden. Gelukkig is Chris wel in voor een biertje en 2,5 uur later blijken Hollanders en  Amerikanen toch een gezamenlijk point of interest te hebben. De lokale pint Düsseldorfer Alt wordt gebroederlijk weggehóónd! Termen als 'Ice Tea' en zelfs 'Jip en Janneke-bier' , u kent ze wel.

De volgende ochtend om 07:00 uur is het acte de présence en zitten we om half 9 in het boemeltje richting het vliegveld. De route is als volgt; vanuit Düsseldorf vliegen we naar Iran, waar we op het vliegveld van Teheran een kleine tussenstop dienen te verteren, waarna we doorvliegen naar Bangkok International Airport. Totale reistijd inclusief tussenstop... een uur of 14. Kan ook meer zijn trouwens, want dat rekenen met tijdsverschillen is niet m'n sterkste kant. Het relaxed blijven zitten in een vliegtuig overigens ook niet... aangezien 'Economy Class' uitgevonden moet zijn door iemand van hooguit 1.63m. Wanneer je 1.88m bent en je benen bijna 2/3 van je lichaam uitmaken... dan is het haast mishandeling. Je kunt natuurlijk bijbetalen en 'Business Class' gaan zitten, een dreigement wat ik 7 keer heb geuit. Wanneer een mens echter na 9 keer proberen nog geen prettige slaaphouding aan heeft kunnen nemen, roep een mens wel eens wat...  Uiteraard is het mogelijk om met de Royal Dutch Airlines in één ruk naar Thailand te vliegen, maar dan dien je rekening te houden met een ticketprijs van zo rond de 800 euro en die nog op kan lopen tot 4 cijfers voor de komma. Mijn fellowship bestaat uit 4 studenten, een promovendus in spé en een gesjeesde DJ in de persoon van mijzelf dus wij hebben via het schimmige postbusadres-circuit een retourticket voor 650 euro geboekt. Daarmee vlieg je niet met de Blauwe Zwaan, maar met het Iraanse vliegbedrijf Mahan Air.

Uiteraard hebben we vooraf uitgebreid de 'Zwarte Lijst' gechecked en Mahan Air bleek er niet op te staan. Overigens valt er in het algemeen weinig op Mahan aan te merken. Het voedsel aan boord is voor vliegtuigbegrippen gewoon goed en ondanks dat alle stewardessen gekleed zijn in een bijzonder nauwsluitend uniform inclusief hoofddoek, voelde ik me toch 'strangely arroused' door de blik in de ogen van een van hen. A. Dadashi... Facebookjournalistiek leverde helaas niets op. Blijkbaar maakte ik ook wat onderbuikgevoelens bij de crew los; ik kreeg ondanks de iPod op mijn hoofd en de demonstratieve poging om te lezen als enige in de cabine een questionnaire die ik in moest vullen. Da's een teken toch?

Na een vlucht van een uur of 6 land je dan in Iran, wat genomineerd mag worden voor de award 'Minst Gestructureerde Land Ter Wereld'. Als Iraniër duurt het al verdomde lang voor je je eigen land in mag, voor toeristen op doorreis lijkt het allemaal nog wat langer gerekt te moeten worden. Een gestresste grondstewardess gebiedt je vriendelijk doch dringend haar te volgen, waarna je in een vreemd halletje op een rij wordt gezet en er vervolgens niet minder dan vier ambtenaren nodig zijn die allemaal je paspoort moeten zien. Daarna moet je langs een militair die quasi interessant, maar in werkelijkheid quasi verveeld nóg een check doet, waarna je in de vertrekhal je voedselbon mag inleveren voor een broodje, een 250 ml flesje cola en een zakje lucht. Als je goed kijkt, liggen er op de bodem een paar chipjes. Welkom in Teheran! Tenminste... als je als vrouw wel de in het vliegtuig verstrekte hoofddoek ophoudt. Belachelijk, alsof je Nederland niet in mag als je geen klompen aantrekt.

Na een tussenstop van 2 uur die zonder aanwijsbare of gecommuniceerde reden 4,5 uur duurt, kunnen we inchecken in onze nieuwe Boeing en vliegen we nog 7 uur verder. Volgend deel: Bangkok!